Bogdanci'deki „Gjavato” hidrosistemi yeniden Dojran Gölü'ne su pompalıyor. Şu anda saniyede yaklaşık 200 litre akıyor; gün içinde ya da yarın ek miktarın da salınacağı bildirildi.

Kulağa iyi haber gibi geliyor ve kısmen öyle. Ama sistemin kendi açıklamasındaki bir ayrıntı, duyurunun tamamından daha değerli: boru hattını doldurmaları yirmi saat sürdü, çünkü hat boştu - sistem altı aydır çalışmıyordu. Altı ay. Normalde, diyorlar, on ila on beş günlük bir kesintiden sonra hat çok daha hızlı doluyor.

Yani Dojran Gölü'nü kurumaktan kurtarmak için kurulan altyapı yarım yıl boyunca kapalı durdu ve su ağustosa girmeden iki üç gün önce geri geldi.

Bu neden önemli? Çünkü hidrosistemin kendisi, ağustos ve eylülün yıllar boyunca göl için en kritik aylar olduğunu kabul ediyor - yüksek sıcaklıklar ve yağış yokluğu nedeniyle en büyük buharlaşma o dönemde yaşanıyor. Başka bir deyişle: sistem tüm kış ve ilkbahar boyunca kapalıydı ve yılın en tehlikeli bölümünün hemen öncesinde devreye giriyor.

Gerçeği söyleyen rakam

Hidrometeoroloji İdaresi'nin son verilerine göre gölün mevcut seviyesi deniz seviyesinden 145,26 metre. Anlaşmayla belirlenen alt sınır 146,13 metre. Fark neredeyse tam bir metre - ve bu metre yukarıda değil, altına düşülmemesi gereken çizginin bir metre aşağısında.

Dojran Gölü, istenen çizgiye kadar doldurulup sonra unutulan bir rezervuar değil. Yaşayan bir ekosistem, geleneksel balıkçılığın alanı ve ülkenin güneydoğusundaki en önemli turizm kaynaklarından biri. Her uzun duraklama kıyının çekilmesi, su kalitesinin değişmesi ve bitki ile hayvan yaşamı üzerinde yeni baskı demek.

Pompalar çalışıyor ve Paljurci barajı dolu. Bugünün gerçeği bu. Yarının sorusu şu: sistem yeniden altı ay susarsa kim hesap verecek - ve ne kadar süre kapalı kaldığını takip eden biri var mı, yoksa „Gjavato”yu ancak kıyının çekildiğini gördüğümüzde mi hatırlıyoruz?