İçişleri Bakanı Panche Toşkovski bir gensoruyla karşı karşıya - iki yılda üçüncü. Girişimi Sol'un (Levica) meclis grubu sundu, bakan ise borçlu kalmadı: bunu „esaslı argümanlardan yoksun siyasi bir girişim“ olarak nitelendirdi ve suç ile yolsuzlukla hesaplaşmayı engellemek için tasarlandığını söyledi.

Toşkovski daha da ileri giderek, Levica'yı bir zamanlar onlara alternatif olarak sunulmasına rağmen „SDSM ve DUI'nin siyasi müttefiki“ haline gelmekle suçladı. Ona göre parti, somut çözümler yerine giderek daha çok „siyasi hesaplaşma ve yapay krizler yaratma“ peşinde. „Önemsiz olana saldırılmaz, bir şeyi değiştirene saldırılır“, dedi bakan.

Söylem tanıdık - baskı altındaki her bakan aynı formülü kullanır: „çalıştığım için bana saldırıyorlar“. Belki doğrudur. Belki değildir. Ama gensoru tam da bu sorunun, önceden bir komplo olarak reddedilmek yerine, mecliste yanıtlanması için vardır.

İki yılda üçüncü gensoru küçük bir rakam değil. Bu, muhalefetin saldırmaktan başka bir aracı olmadığı anlamına mı gelir, yoksa bakanın gerçekten hesap vereceği bir şey mi var? Kenardan izleyen vatandaş, gerçek sorunun - İçişleri Bakanlığı işini yapıyor mu - gürültüde kaybolduğu bir etiket alışverişini değil, argümanlarla bir tartışmayı hak ediyor.