Ministri i Punëve të Brendshme Panche Toshkovski përballet me një interpelancë - të tretën brenda dy vjetësh. Nismën e paraqiti grupi parlamentar i së Majtës (Levica), ndërsa ministri nuk mbeti borxh: e quajti „përpjekje politike pa argumente thelbësore“, e menduar për të penguar pastrimin me krimin dhe korrupsionin.

Toshkovski shkoi edhe më tej, duke akuzuar Levicën se po bëhet „aleat politik i LSDM-së dhe BDI-së“, edhe pse më parë paraqitej si alternativë e tyre. Sipas tij, partia gjithnjë e më shumë kërkon „hesapllëqe politike dhe krijim krizash artificiale“ në vend të zgjidhjeve konkrete. „Nuk sulmohet ai që është i parëndësishëm, sulmohet ai që ndryshon diçka“, porositi ministri.

Retorika është e njohur - çdo ministër nën presion përdor të njëjtën formulë: „më sulmojnë sepse punoj“. Ndoshta është e vërtetë. Ndoshta jo. Por interpelanca ekziston pikërisht që në Kuvend t'i jepet përgjigje asaj pyetjeje, e jo të hidhet poshtë si komplot që në krye.

Një interpelancë e tretë për dy vjet nuk është shifër e vogël. A do të thotë kjo se opozita s'ka mjet tjetër veçse të sulmojë, apo se ministri vërtet ka për çfarë të përgjigjet? Qytetari që shikon nga ana meriton një debat me argumente, e jo edhe një shkëmbim etiketash mes pushtetit dhe opozitës ku pyetja e vërtetë - nëse MPB-ja punon si duhet - humbet në zhurmë.