Blaise Pascal 1662'de 39 yaşında öldü ve öncesinde bugün bütün bir durumun teşhisi gibi duran bir cümle yazdı: insanların bütün mutsuzluğu tek bir şeyden gelir - bir odada sakince yalnız kalamamaktan.

Onun telefonu yoktu, ekranı yoktu, mazeretlerimizden hiçbiri yoktu. Yine de psikologların bugün deneylerle ölçtüğü şeyin aynısını fark etti: dış uyaranlar kaybolduğu anda, hoşumuza gitmeyen bir şey beliriyor - kendi düşüncelerimiz.

Psikolog Violeta Acedo, Timothy Wilson'ın bir araştırmasını hatırlatıyor; katılımcılar düşünceleriyle baş başa kalmaktansa elektrik şoku almayı tercih etmişler. Bu bir mecaz değil, şaka da değil. İnsanlar sessizlikte oturmak zorunda kalmamak için kendilerine şok vermek üzere düğmeye bastılar.

Durduğumuzda ortaya çıkan şeyin adları var: can sıkıntısı, huzursuzluk, sabırsızlık, suçluluk duygusu. Ve onların ardında, kaçındığımız şeylerin sırası - çözülmemiş sorunlar, ertelenmiş kararlar, yapmadığımız konuşmalar. Kaçmamız şaşırtıcı değil. Şaşırtıcı olan, bu kaçışın adının üretkenlik olduğuna inanmamız.

Pascal buna divertissement adını verdi - rahat bir cevabı olmayan sorularla yüzleşmemek için kullandığımız oyalanma. Bizde aynı şeye "durma, delirirsin" denir. Balkanların kendinden kaçmak için kendi yolları var ve çoğu toplulukta, yüksek sesle, müzikle gerçekleşir.

Acedo'nun tavsiyesi utangaçlık derecesinde mütevazı: telefonsuz, televizyonsuz, müziksiz beş ila on dakika, yalnızca ne çıkacağını görmek için. Meditasyon değil, program değil, nefesinizi ölçen bir uygulama değil. Sadece bir sandalye ve sessizlik.

Az bir şey. Ama neredeyse dört yüzyıl önce ölmüş bir adam sorunu tanımladıysa ve biz hâlâ ekransız on dakika dayanamıyorsak, soru tavsiyenin yeterli olup olmadığı değil. Soru, bunu neden hâlâ denemediğimiz.