İki bin yıl önce bir Romalı avukat, psikolojinin bugün haklı çıkardığı bir cümle yazdı: „Şükran yalnızca en büyük erdem değil, aynı zamanda tüm diğerlerinin anasıdır.” Çiçero'nun ne beynin bir görüntüsü vardı, ne de mikroskop altında hormonlar - yine de bilimin ancak şimdi doğruladığı bir şeyi yakaladı.

İşleyiş şöyle. Her gün kendi tatsızlık dozunu getirir - trafikte tıkanıklık, beklenmedik bir e-posta, bir tartışma. Beyin doğal olarak tam da o anlara takılır ve onları döngü halinde çevirir. Şükran, o döngüyü kırmanın bir yoludur - sahte bir mutlulukla değil, zihnin sorunları nasıl yorumladığını değiştirerek.

Uzmanlar iki biçim ayırt ediyor. Koşullu şükran - bir şeyi başarıp başarmadığımıza ya da koşulların daha elverişli olup olmadığına bağlı olan biçim. Ve koşulsuz şükran - zor günlerin ortasında bile elindekine değer verebilen biçim. İkincisi daha zordur, ama işleri değiştiren de tam odur.

Ve bu değişim soyut değil. „Cerebral Cortex” dergisinde yayımlanan bir araştırma, şükran ve iyiliğin hipotalamusu - beynin stresi düzenleyen bölümünü - harekete geçirdiğini gösterdi. Bu harekete geçme, hazza ve motivasyona bağlı hormon olan dopamini salgılatır ve stres hormonu olan kortizol düzeyini düşürür. Başka bir deyişle: „teşekkür ederim” yalnızca iyi bir terbiye değil, kendi beynine verilen kimyasal bir komuttur.

Bir de toplumsal etkisi var. Şükretmeyi bilen insanların bağları daha sağlam, başkalarına güvenleri daha fazla, ve kendilerini başkasının hayatıyla daha seyrek kıyaslıyorlar. Ve bu sonuncusu, belki de her ekranın karşılaştırma için başkasının hayatını önümüze sürdüğü bir çağda en önemlisidir.

En güzeli şükranın bir alıştırma olması. Ne abonelik ister, ne uygulama, ne de pahalı bir kurs. Yalnızca günde bir an ister - insanın aldığı yardımı, bir başkasının emeğini, fark edilmeden geçip giden güzel bir şeyi hatırlaması için. Çiçero bunu tek bir bilimsel makale olmadan biliyordu. Makale bizde - geriye yalnızca onu dinlemek kalıyor.