Пред две илјади години еден римски адвокат напишал реченица што психологијата денес ѝ дава за право: „Благодарноста не е само најголемата доблест, туку мајка на сите други.” Цицерон немал ниту сликата на мозокот, ниту хормоните под микроскоп – а сепак погодил нешто што науката дури сега го потврдува.

Работата функционира вака. Секој ден носи своја доза непријатности – метеж во сообраќајот, неочекуван мејл, расправија. Мозокот природно се закачува токму за тие моменти и ги врти во круг. Благодарноста е начин да се прекине тој круг – не преку глумена среќа, туку преку менување на тоа како умот ги толкува проблемите.

Специјалистите разликуваат две форми. Условна благодарност – онаа што зависи од тоа дали сме постигнале нешто или дали околностите се поволни. И безусловна – онаа што умее да го цени она што го има дури и среде тешки денови. Втората е потешка, но токму таа ги менува работите.

А промената не е апстрактна. Истражување објавено во списанието „Cerebral Cortex” покажало дека благодарноста и добрината го активираат хипоталамусот – делот од мозокот што го регулира стресот. Тоа активирање ослободува допамин, хормонот сврзан со задоволство и мотивација, и ги намалува нивоата на кортизол, хормонот на стресот. Со други зборови: „фала” не е само добро воспитание, туку хемиска команда до сопствениот мозок.

Има и социјален ефект. Луѓето што знаат да бидат благодарни имаат поцврсти врски, повеќе доверба со другите и поретко се споредуваат со туѓиот живот. А тоа последното е можеби најважно во време кога секој екран ни нуди туѓ живот за споредба.

Најубавото е што благодарноста се вежба. Не бара претплата, ни апликација, ни скап курс. Бара само еден момент дневно – да се сети човек на помошта што ја добил, на трудот на некој друг, на нешто убаво што поминало незабележано. Цицерон тоа го знаел без ниту еден научен труд. Ние го имаме трудот – останува само да го послушаме.