Двата месеца по почетокот на пред-судските постапки, судењето против 13 полицајци обвинети за дискотеката „Пулс” во Кочани конечно стартува. Сите 13 ја негираат вината. Сите 13 тврдат – „Сторивме сè што можевме.”

Тоа е реченицата што семејствата на 63-те мртви ја слушаат повторно. Денеска не во полициската станица, не на телефон, не во медиум – на главното судење.

Обвинителството ги опишува конкретните пропусти. Спасенка Андова, обвинителката, тврди дека планот за акцијата „не бил официјално одобрен” однапред. Не постоела претходна теренска работа. Полицајците „не обезбедиле адекватна заштита и евакуација” на луѓето во објектот.

Според оптужницата, секој од обвинетите со „своите дејствија или пропусти” придонел за тешките последици. 63 загинати. Стотина повредени. Семејства кои сè уште бараат еден збор – „вина”.

Одбраната оди по поинаков пат. Адвокатот Зоран Зафировски тврди дека обвинението е „нејасно и недоречено”. Тврди дека неговиот клиент ги извршил задачите кои ги имал – проверка на лични карти, мониторирање на сервирање алкохол на малолетници. Друг адвокат вели дека полицијата била „неколку минути” во кабарето – без можност да знае дека таму има пиротехника.

Судијката Фанка Јанчулева-Михаиловска ги одби барањата за нејзино изземање и за одложување на главната расправа. Случајот оди понатаму. Главните рочишта стартуваат.

Здружението „16 март 2025″ – формирано од родителите на загинатите деца – бара јасна одговорност. Не само како кој. Туку – кој. Со име и презиме. Со конкретен пропуст. Со конкретна последица.

Македонија два месеца чекаше судот да започне со 13-те полицајци. Сега ги имаме во судница. Но ова е само еден од трите процеси кои мораат да се водат – и за полицијата, и за пожарникарите, и за концесионерите. 14 месеци по трагедијата, родителите не бараат одмазда. Бараат вистина. И тоа е разликата помеѓу државата каде што функционира правосудството – и онаа каде што правдата е политичка одлука.