Прашањето што го постави поранешниот градоначалник на Карпош Стевчо Јакимовски е навидум едноставно, но боде таму каде што треба: можно ли е 500.000 вработени да добијат отказ за три дена отсуство, а само градоначалникот на Карпош да може да седи дома без оправдување?

На прес-конференција, Јакимовски тврди дека актуелниот градоначалник Сотир Лукровски не доаѓа на работа цела недела, откако боледувањето му истекло на 30 мај. Се повикува на Законот за работни односи, член 82, според кој три последователни неоправдани отсуства водат до отказ без отказен рок. Според него, Лукровски нема ниту службено отсуство, ниту годишен одмор, ниту активно боледување – и оди дотаму што тврди дека претходното боледување било лажно, и дека лекарите одбиле да издадат уште едно.

Обвинувањата се тешки и, се разбира, доаѓаат од политички противник – па треба да се читаат со таа резерва. Јакимовски не крие дека не би се откажал од нова кандидатура ако се одржат предвремени локални избори, што му дава јасен мотив да удри по актуелниот градоначалник. Тоа не значи дека прашањето е невалидно, но значи дека е и политичко, не само правно.

Реакцијата на власта беше предвидлива. Премиерот Христијан Мицкоски изјави дека здравствената состојба на Лукровски бара одмор и ги упати прашањата за боледувањето кон директорот на Фондот за здравство. Превод: ништо не е спорно, гледајте на друга страна.

Но граѓанинот што секое утро мора да чука на работа за да не остане без неа, ваквата приказна ја чита поинаку. Ако правилата за отсуство важат железно за обичниот вработен, а еластично за функционерите, тогаш проблемот не е во еден градоначалник – туку во тоа што законот, како и многу нешта кај нас, има две брзини. Прашањето на Јакимовски, без оглед на неговите мотиви, останува без одговор.