Американската морска блокада го притиска Иран до работ. Секретарот за одбрана на САД ја нарече „железна” – и бројките го потврдуваат тоа: 34 заплени бродови, американски сили активни и во Индискиот Океан и во Пацификот. Иранскиот суров нафтен извоз – главниот извор на девизи за земјата – е под директна закана.

Ако проблемот со складирање на нафтата продолжи, Иран ќе мора да ја намали производството. Аналитичарите проценуваат дека земјата може да издржи уште два до три месеци на сегашното темпо. По тој рок – критична ситуација. Нафтата буквално нема каде да одат.

Граѓаните го чувствуваат тоа на пазарите. Цените на основните прехранбени производи се зголемиле три до четири пати. Еден милион работни места се изгубени директно поради конфликтот, уште два милиони се загрозени. Новиот врховен водач повикал граѓаните да „покажат внимание еден кон друг” – евфемизам за тоа дека државата нема да ги прехрани.

Режимот сè уште ја контролира ситуацијата, но нарацијата е деликатна: само три месеци пред почетокот на конфликтот, Иран беше на работ на народен бунт поради економска криза. Американските и израелски воени операции му дадоа на режимот изговор – „надворешниот непријател” ги крие внатрешните проблеми. Но колку долго тоа може да трае кога луѓето немаат леб?

Прелиминарни разговори за преговори се водат, американски претставници се очекуваат во Пакистан. Но „прелиминарни разговори” и „железна блокада” се тешко спојливи. Едниот или другиот ќе попушти – и историјата вели дека тоа ретко се случува рано.