Кога Виктор Иго напишал дека таму сѐ свети, сѐ цвета и сѐ пее, тој опишувал место што уште никој не го викал туристичка дестинација. Антиб на Азурниот брег, стиснат помеѓу Алпите и Медитеранот, го измислил летото во смисла во која денес го користиме зборот – како сезона за која се патува, а не како период од годината што се трпи.

Приказната почнува во деветнаесеттиот век, кога богати луѓе ги откриле ридовите на Кап д’Антиб и почнале да градат вили таму. Во дваесеттите години од дваесеттиот век, Жуан-ле-Пен со ситниот песок ги привлекол Хемингвеј, Дос Пасос, Греам Грин, Пикасо и Даглас Фербанкс. Тоа не било одмор во денешна смисла – тоа било преселба на цела една сцена на едно место во едно годишно време.

Од Ница се стигнува за дваесет и пет минути со воз. Стариот Антиб е тесни калдрмисани улички и Провансалскиот пазар со локални зеленчуци, сирења и сувомеснато – оној тип пазар што кај нас се вика зелен пазар, само со подобар маркетинг и трипати повисока цена за истата работа.

Замокот Грималди од шеснаесеттиот век денес е Музеј на Пикасо. Пикасо дошол во дваесеттите, но се вратил во 1946 година и дел од замокот го претворил во своето ателје. Тој период бил меѓу најплодните во неговиот живот, а колекцијата што настанала таму сега стои во истите тие простории. Северно од пристаништето стои Фор Каре, тврдина од истиот век – потсетник дека овој дел од брегот, пред да биде луксуз, бил стратегиска точка.

Кап д’Антиб е местото каде што приказната станува друга. Полуостровот на југ денес е засолниште за милијардери, со ридови покриени со борови и вили меѓу нив. Замокот Ла Кроа го поседувале војводата и војвотката од Виндзор, а подоцна рускиот магнат Роман Абрамович. Малата капела Гаруп, полна со дарови од рибари, стои на истиот полуостров – две дефиниции за вредност на неколку стотини метри една од друга.

Хотелот Кап-Еден-Рок ги примил Скот Фицџералд, кој го овековечил во „Нежна е ноќта”, Хемингвеј и Марлене Дитрих. Во Жуан-ле-Пен секој јули со децении се одржува џез фестивалот – музиката што некогаш била звук на приватните забави сега е единственото нешто од тоа време што останало отворено за секого.

За патник од Балканот сметката е брутална, а самиот Антиб не е поентата. Поентата е што овој брег го научил светот дека едно место може да живее од тоа што луѓето сакаат да бидат таму каде што биле познатите луѓе. Тој модел потоа го копираа сите – од Јадранот до Егејот. Дали некое наше место некогаш ќе успее да ја продаде својата приказна така, наместо да ја продава само квадратурата покрај морето?