Осуден на околу 28 и пол години затвор, еднаш веќе избеган од македонските органи, пронајден и екстрадиран од Косово – и потоа пуштен надвор од Идризово на триесетдневно лекување. Бесим Красниќи од скопското село Кондово повторно е недостапен, а Основниот кривичен суд Скопје издаде наредба за приведување и потерница.

Хронологијата е сува и токму затоа е поразителна. Во мај годинава судот му одобрил прекин на казната од триесет дена, врз основа на медицинска документација дека му е потребна интервенција на Клиниката за дигестивна хирургија – зафат што, како што е образложено, не може да се изведе во затворски услови. Кога тие триесет дена истекле, Красниќи побарал продолжување. На 16 јуни судот го одбил барањето, оценувајќи дека документацијата не покажува потреба да остане надвор. Жалбата исто така била одбиена, а Кривичниот совет ја потврдил одлуката.

Потоа – тишина. На 10 јули директорот на Идризово го известил судот дека осудениот не се вратил во установата во определениот рок. Истиот ден е издадена наредба за приведување и е предвидена потерница. Значи одлуката дека нема да остане надвор била донесена во јуни, а тој не се вратил и во јули. Триесетте дена одамна изминале.

Кој е човекот што го пуштиле

Красниќи е 46-годишен жител на Кондово и брат на Агим Красниќи, а во јавноста е познат како лице поврзувано со таканаречената кондовска група која пред две децении беше во фокусот на безбедносните служби. Во мај 2024 година беше екстрадиран од Косово по меѓународна потерница. МВР тогаш соопшти дека бил баран за издржување затворски казни за разбојништво, тешки дела против општата сигурност и дело поврзано со подготвување во врска со тероризам.

Значи ова не е човек за кој системот немал податоци. Ова е човек чиј досие содржи претходно невраќање од дозволен излез, меѓународна потерница и екстрадиција. Правото на соодветно лекување на осуденик е законски загарантирано и никој не спори дека постои. Спорно е нешто друго: кој ја направи проценката на ризикот и што конкретно предвидуваше механизмот со кој требаше да се обезбеди неговото враќање по завршување на лекувањето?

Одговорот, судејќи по исходот, е дека таков механизам практично немало. Документацијата се разгледувала, роковите се броеле, жалбите се одбивале – а човекот едноставно не се појавил на врата. Сега повторно се распишува потерница за истото лице за кое веќе еднаш се распишуваше.

Ако системот двапати го изгуби истиот осуденик, проблемот не е во бегалецот. Проблемот е во тоа што помеѓу медицинското мислење и затворската врата не постои никој што одговара со свое име.