Пет години замрзнување на нуклеарната програма – толку нуди Техеран. Дваесет години бара Вашингтон. Некаде помеѓу тие бројки лежи договор кој може да го промени Блискиот Исток – или да го остави точно каде што е.

Според „Њујорк Тајмс”, кој се повикува на детали од дипломатските средби во Пакистан, Иран и САД поминале од општи политички пораки кон разговори за конкретни рокови за запирање на иранските нуклеарни активности. Тоа значи дека преговорите влегле во осетлива фаза – онаа каде зборовите почнуваат да имаат тежина.

Уранот е јаболкото на раздорот

Вашингтон инсистира 440 килограми ураниум збогатен на 60 отсто да биде извезен од Иран. Техеран вели – тој материјал останува дома, но нуди можност за негово значително разредување за да се елиминира ризикот од вооружување. Белата куќа потврди дека разговорите продолжуваат и дека бара уште еден круг консултации, со следна средба закажана за четврток.

На хартија, ова личи на напредок. Но колку вакви „историски договори” на Блискиот Исток завршија во фиока? Збогатениот ураниум е техничкото прашање. Вистинското прашање е дали Трамп сака договор како наследство или како алатка за притисок пред изборите. А Техеран? Техеран секогаш игра на долго.