Pesë vjet ngrirje të programit bërthamor - aq ofron Teherani. Njëzet vjet kërkon Uashingtoni. Diku mes këtyre numrave qëndron marrëveshje që mund ta ndryshojë Lindjen e Mesme - ose ta lërë saktësisht ku është.

Sipas "New York Times", duke cituar detaje nga takimet diplomatike në Pakistan, Irani dhe SHBA-ja kanë kaluar nga mesazhet e përgjithshme politike në diskutime për afate konkrete për ndalimin e aktiviteteve bërthamore iraniane. Kjo do të thotë se negociatat kanë hyrë në fazë të ndijshme - atë ku fjalët fillojnë të kenë peshë.

Uraniumi është molla e sherrit

Uashingtoni insiston që 440 kilogramë uranium i pasuruar në 60 përqind të eksportohet nga Irani. Teherani thotë se materiali mbetet në shtëpi, por ofron mundësinë e hollimit të ndjeshëm për të eliminuar rrezikun e armëtimit. Shtëpia e Bardhë konfirmoi se bisedimet vazhdojnë dhe se kërkon një raund tjetër konsultimesh, me takimin e radhës të caktuar për të enjten.

Në letër, kjo duket si përparim. Por sa "marrëveshje historike" të tilla në Lindjen e Mesme përfunduan në sirtar? Uraniumi i pasuruar është çështja teknike. Pyetja e vërtetë është nëse Trump dëshiron marrëveshje si trashëgimi apo si mjet presioni para zgjedhjeve. Ndërsa Teherani? Teherani gjithmonë luan lojën e gjatë.