Куба влегува во најкритичниот период од распадот на Советскиот Сојуз. Продлабочената економска криза, честите прекини на струја, масовната емиграција и растечкото незадоволство се преплетуваат со директни преговори меѓу Вашингтон и Хавана за иднината на островот.

Американскиот државен секретар Марко Рубио, со кубанско потекло, води преговори додека истовремено го надгледува притисокот врз островот. „Системот мора драматично да се промени затоа што тоа е единствената можност за подобрување на квалитетот на животот на граѓаните”, изјави Рубио.

Трамп изјави дека очекува да ја има „честа да ја преземе Куба”, опишувајќи ја како ослабена нација по целосниот колапс на електричната мрежа. Притисокот потекнува од отстранувањето на венецуелскиот лидер Мадуро – клучен снабдувач на нафта за Хавана.

Три можни сценарија:

Контролирана промена на лидерството – Најверојатниот сценарио вклучува трансформација со зачувување на системот. Дијаз-Канел и постарите функционери би можеле да бидат заменети преку преговори, овозможувајќи економски реформи додека партијата и војската ја задржуваат контролата.

Ненадеен колапс и демократска транзиција – Помалку предвидлив сценарио каде немирите или целосниот економски слом предизвикуваат политичко отворање. За разлика од Источна Европа во 1989, Куба нема организирана опозиција подготвена за преземање на власта.

Постепено пропаѓање и масовна емиграција – Овој сценарио веќе се одвива: државата формално продолжува но се празни одвнатре. Јавните услуги опаѓаат, а населението се повеќе зависи од дознаки и неформални пазари.