Македонската политика има една необична константа – речиси секој премиер доаѓаше со големи ветувања, а заминуваше оставајќи длабоки поделби, разочарувања или нерешени проблеми.

Љубчо Георгиевски дојде на власт како симбол на силната национална реторика. Во тоа време политичката сцена беше исполнета со пораки за национално достоинство, историски неправди и големи државни идеали. Денес, пак, токму Георгиевски е еден од најгласните поборници за приближување на македонските и бугарските историски ставови, поради што многумина од неговите поранешни поддржувачи го сметаат за човек кој целосно ги променил своите позиции.

Бранко Црвенковски ја одбележа транзицијата и приватизацијата. За едни тоа беше неопходен чекор кон пазарна економија, а за други период во кој беа затворени фабрики, десетици илјади луѓе останаа без работа, а огромен дел од државниот капитал заврши во рацете на мал број луѓе. Последиците од тој процес, според многумина економски аналитичари, се чувствуваат и денес.

Никола Груевски владееше повеќе од една деценија со пораки за економски раст, инвестиции и силна држава. Но, неговото бегство од Македонија за да избегне издржување затворска казна остави силен удар врз довербата во институциите. Кога поранешен премиер ја напушта државата за да не се соочи со правосилна судска одлука, неизбежно се поставува прашањето колку бил функционален системот што самиот го градел и предводел. Од друга страна, неговите поддржувачи и понатаму тврдат дека станува збор за политички мотивиран прогон.

Зоран Заев влезе во политичката историја со едни од најтешките одлуки што ги донесе една македонска влада. Пред да стане премиер јавно уверуваше дека нема да прифати промена на уставното име на државата. Подоцна, како претседател на Владата, го потпиша Преспанскиот договор, по кој државата го промени името во Република Северна Македонија. За едни тоа беше историски компромис што ја отвори вратата кон НАТО и европската перспектива, а за други најголемото политичко отстапување направено од независноста до денес.

Димитар Ковачевски ја водеше Владата во период на енергетска и економска криза, но неговиот мандат остана обележан и со почетокот на процесот на уставни измени поврзани со европските интеграции. Не успеа да обезбеди политички консензус за тие измени, а јавната доверба во институциите продолжи да опаѓа.

Денес, Владата ја предводи Христијан Мицкоски. Тој дојде со ветување дека ќе исправи многу од грешките на своите претходници и дека ќе воспостави поинаков модел на владеење. Дали ќе успее во тоа ќе покаже времето, а конечниот суд, како и секогаш, ќе го дадат граѓаните преку резултатите, а не преку политичките говори.

Македонија повеќе од три децении бара лидер кој ќе биде запаметен пред сè по институциите што ги изградил, а не по кризите што ги оставил зад себе.

Можеби најголемиот проблем никогаш не бил само во поединечните премиери. Можеби проблемот е што секоја нова власт ветува целосен пресврт, а многу често ги повторува истите грешки на претходната.

Државите не напредуваат кога секоја нова влада почнува од нула и ја обвинува претходната. Напредуваат кога институциите се посилни од политичарите, кога законите важат еднакво за сите и кога ветувањата не се мерат со аплауз на митинг, туку со резултати што граѓаните ги чувствуваат во секојдневниот живот.

„Она што дополнително ја поткопува довербата на граѓаните е впечатокот дека по завршувањето на мандатите, многу политички функционери живеат значително побогато отколку пред да дојдат на власт, додека просечниот граѓанин и понатаму се бори со истите економски проблеми.“