Некои домови се украсуваат, а некои се составуваат како изложба. Куќата на Марија Порто и Давид Бардија, во околината на Мадрид со поглед кон Ел Ескоријал, спаѓа во втората група – секое парче во неа е избрано со истата логика со која се поставува уметничка изложба: барајќи кохерентност, дијалог и емоција. И тоа не е случајно, зашто двајцата се галеристи.

Марија Порто е меѓу стоте водечки жени во Шпанија и една од најмладите директорки во историската галерија Marlborough. „Почнав од дното, на рецепција, но токму таму навистина ја научив професијата”, вели таа. По дванаесет години таму, ризикуваше и тргна по свое, а денес заедно со Давид води галерија во Мадрид со јасна мисија – да ја доближи уметноста до обичниот човек. „Мојата вистинска опсесија беше да ја демократизирам уметноста”, вели Порто.

Куќата ја изградил Давид уште пред да ја запознае Марија – личен сон и предизвик, како што вели. Кога дошла таа, декорацијата станала природно продолжение на нивната работа. Палетата е неутрална, со топли текстури што создаваат смирена атмосфера; внатрешно скалило што служи како изложбен ѕид, спална со лежалка тапацирана со цветен десен, венецијанска када осветлена со лустер од бохемски кристал.

Ѕидовите раскажуваат приказна за вкус. Во трпезаријата доминира шарен пејзаж на Абрахам Лакаље; над каминот виси дело на Лусио Муњоз од шеесеттите. Низ куќата се редат имиња како Маноло Валдес, Луис Гордиљо, Бланка Муњоз, Мартин Чирино. Дури и винскиот кат е дизајниран од Норман Фостер – челични решетки за шишиња што повеќе личат на скулптура отколку на мебел.

Приказната на двојката е исто толку испреплетена како и нивниот дом. Се запознале по пандемијата, преку заеднички пријател – Марија барала дело на Миро за некого, а Давид го имал. „Почнавме многу полека, природно, речиси без да сфатиме, додека не разбравме дека има повеќе од само бизнис”, раскажува таа. Тој е поаналитичен и методичен, таа има извонреден усет за откривање уметници. „Се балансираме”, вели Давид.

Марија има син, Диего, кого го одгледала сама. „Не можам да бидам погорда на него. Да одгледаш дете сам, преземајќи ја целата одговорност, не е лесно – имаше жртви и празнини, но Диего е човек со голема Ч”, вели таа. Од целата приказна се провлекува една мисла што ретко ја слушаме од луѓе опкружени со скапоцена уметност – дека вистинскиот луксуз им е нешто сосема обично: „едноставноста – готвење, читање, време за разговори без брзање”.

А можеби токму тоа е поуката од овој дом. Куќа полна со дела што вредат богатство, а сопствениците најмногу зборуваат за градината, за оброците на отворено со пријатели и за возењето класични автомобили. Уметноста тука не е за фалба – таа е начин на живеење. „Овој дом е спој меѓу два начина на разбирање на уметноста, љубовта и животот”, вели Давид. Ретко декорацијата кажува толку за луѓето што живеат внатре.