Реконструкцијата на Владата отвори едно едноставно, но непријатно прашање: ако министрите што заминаа постојано известуваа за успеси, раст, реформи и историски резултати, зошто мораше да бидат заменети?

Премиерот Христијан Мицкоски промените ги претстави како внесување „нова енергија, ново темпо и уште поголема одговорност“. Претходно, пак, изјави дека ќе бидат заменети министри од чии ресори очекувал поголема ангажираност во изминатиот двегодишен период.

Досегашниот министер за земјоделство Цветан Трипуновски, само неколку недели пред да биде разрешен, тврдеше дека земјоделството бележи раст.

Тој изјави:

„За нашата посветена работа говорат резултати и бројки.“

Трипуновски се пофали со извоз на земјоделски производи и преработки од 417 милиони евра во 2025 година, суфицит од 215 милиони евра, раст на производството од 3,3 проценти во првиот квартал од 2026 година, како и со исплатени и зголемени субвенции.

Само неколку недели подоцна, неговата „посветена работа“ заврши со разрешување.

На негово место дојде Борче Серафимовски, дотогашен државен секретар во истото Министерство. Тоа значи дека новиот човек што треба да внесе промени не доаѓа однадвор, туку од раководната структура што учествувала во досегашното управување со ресорот.

И досегашниот министер за правда Игор Филков уверуваше дека реформите се спроведуваат интензивно.

Неговата порака беше:

„Работиме интензивно, со јасна динамика и мерливи резултати.“

Филков зборуваше за исполнување на реформските мерки со рок до јуни 2026 година и тврдеше дека фокусот е насочен кон конкретни резултати.

Претходно нагласуваше дека нема демократија без независно судство и дека нема правна држава без одговорност.

Досегашниот министер за здравство Азир Алиу непосредно пред реконструкцијата тврдеше дека не размислува за својата политичка иднина, туку за резултатите што ги остава зад себе.

На крајот на 2025 година Алиу објави пресек на започнатите реформи и приоритетите во здравството за 2026 година.

Но не ја дочека реализацијата на тие приоритети. На негово место беше назначен Сашко Клековски.

Клековски веднаш најави дека приоритети ќе му бидат Клиничкиот центар и регионалните болници, истовремено потенцирајќи дека за две години во здравствениот систем биле внесени девет милијарди денари повеќе.

Тоа создава необична ситуација: новиот министер го презема ресорот со тврдење дека системот веќе добил огромно финансиско засилување, додека неговиот претходник заминува иако зборуваше за реформи и резултати.

Граѓаните, сепак, не го мерат здравството според прес-конференциите, туку според листите на чекање, достапноста на лекови, условите во болниците и тоа колку брзо ќе добијат преглед или операција.

Фатмир Лимани беше разрешен од Министерството за социјална политика, демографија и млади, а на негово место дојде дотогашниот заменик-министер Ѓоко Велковски.

Велковски уште како заменик-министер изјавуваше:

„Нашата цел е да создадеме услови младите луѓе својата иднина да ја градат во Македонија.“

Тој ја најави Стратегијата за демографска отпорност 2026–2046, која треба да понуди долгорочни решенија за намалувањето на населението, иселувањето на младите и стареењето на популацијата.

Но и Велковски досега бил дел од раководството на истиот ресор. Затоа не е јасно дали станува збор за суштинска промена на политиката или само за преместување од заменичката во министерската фотелја.

Досегашниот министер за локална самоуправа Златко Перински беше заменет, но не остана без функција. Тој беше префрлен на раководната позиција во Фондот за здравствено осигурување, на местото што го напушти Сашко Клековски.

Ова е дополнителна дилема околу критериумите на реконструкцијата. Ако Перински немал доволно резултати како министер, зошто веднаш добива раководна позиција во една од најважните и финансиски најмоќните здравствени институции?

Ако, пак, работел успешно, зошто бил тргнат од Министерството?

Од Владата замина и министерот за култура и туризам Зоран Љутков. Ресорот го презеде Седат Сулејмани.

Во изминатиот период Владата редовно објавуваше информации за започнати реконструкции, културни проекти и нови инвестиции. Но со реконструкцијата не беше дадена детална јавна анализа што од ветеното било исполнето, што доцнело и која конкретна грешка ја направил досегашниот министер.

Наместо отчет со мерливи показатели, јавноста повторно доби општа формулација за „нова енергија“.

Во реконструкцијата беше разрешен и Шабан Салиу, министер без ресор задолжен за интеграција и имплементација на Стратегијата за Ромите. За нов министер без ресор беше избран Ерџан Демир.

За министер за политички систем и односи меѓу заедниците беше избран Агон Ферати.

И кај овие позиции јавноста допрва треба да слушне што конкретно не било реализирано од претходните функционери и по кои показатели ќе се оценува работата на новите.

Осум нови министри, но без осум конкретни образложенија

Со реконструкцијата беа избрани:

• Јетон Шасивари – министер за правда;
• Борче Серафимовски – министер за земјоделство;
• Агон Ферати – министер за односи меѓу заедниците;
• Сашко Клековски – министер за здравство;
• Седат Сулејмани – министер за култура и туризам;
• Ѓоко Велковски – министер за социјална политика;
• Иван Стоилковиќ – министер за локална самоуправа;
• Ерџан Демир – министер без ресор.

Но Владата не објави јасен извештај со поединечна оценка за секој разрешен министер: кои цели не ги исполнил, кои проекти доцнат, колку пари биле потрошени и што точно треба да поправи неговиот наследник.

На македонската политичка сцена министрите речиси никогаш не заминуваат затоа што признаваат неуспех.

Тие заминуваат со благодарници, пофалби за посветеност и тврдења дека зад себе оставиле значајни резултати. Новите министри доаѓаат со ветувања за забрзани реформи, нова динамика и подобра иднина.

Така, сите се успешни, а Владата сепак мора да менува речиси една третина од својот состав.

Вистински отчет не е изјавата дека се работело „интензивно“. Отчет значи јавно објавување на ветените и реализираните проекти, потрошените средства, роковите што биле пробиени и конкретните причини поради кои некој министер е сменет.

Без таков отчет, реконструкцијата повеќе личи на политичко прераспределување на фотелјите отколку на сериозно утврдување одговорност.

А граѓаните повторно треба да веруваат дека оние што до вчера биле дел од истиот систем, од денес ќе го променат со „нова енергија“.