Ноќта меѓу 4 и 5 август Киев ја помина под комбиниран напад со дронови и балистички ракети. Според соопштението на украинската Државна служба за вонредни ситуации, во четири градски општини – Оболонска, Свјатошинска, Голосеевска и Деснјанска – има пожари и разурнувања. Загинати: 14 луѓе. Повредени: 27. Градоначалникот Виталиј Кличко соопшти дека 15 повредени се хоспитализирани, а четворица се во тешка состојба.

Бројките во првите часови по ваков напад секогаш се движат нагоре. Некои извори тоа утро зборуваа и за 15, потоа и за 17 загинати – спасувачите сè уште расчистуваа кога првите соопштенија излегоа. Тоа е самата природа на овој вид напад: тој не завршува кога ќе престане сирената, туку кога ќе се извади последниот човек од урнатините.

Четири општини, ниту една воена цел

Вреди да се задржиме на географијата. Оболонска, Свјатошинска, Голосеевска и Деснјанска не се воени бази. Тоа се станбени делови на еден европски главен град – блокови, продавници, училишта, амбуланти. Кога една ноќна воздушна операција остава траги во четири вакви општини истовремено, зборуваме за напад распрснат врз градот, не за прецизен удар врз некаква инфраструктура.

Воздушната тревога над киевскиот регион остана на сила и по изгрејсонцето. Спасувачите работеа со ризик од повторен удар – што значи дека луѓето што влегуваат во запалени згради за да извлечат некого, го прават тоа знаејќи дека следната ракета може да падне врз нив. Тоа е дел од работата што ретко влегува во насловите.

Ноќ што повеќе не се брои

И тука е нешто што вреди да се каже гласно. Ова е трета година од војната и вестите од овој тип веќе не се вест. Четиринаесет загинати во Киев во август 2026 нема да ја отвори ниту една централна информативна емисија во Западна Европа подолго од деведесет секунди. Има умор, има други кризи, има избори што се позначајни за домашната публика.

Балканот ја знае оваа сцена напамет од другата страна – од страната на оние за кои светот престанал да чита. Деведесеттите нè научија колку брзо една војна од насловна страница станува десетта вест, а потоа фуснота. Не затоа што престанала, туку затоа што престанала да биде интересна.

Што следи

Дипломатската рамка околу овој напад е позната: разговори за примирје што траат со месеци, соопштенија за загриженост, повици за воздржаност. Ниту едно од нив нема да ја врати таа ноќ во Оболон.

Прашањето што останува не е дали ќе има уште вакви ноќи – тоа веќе го знаеме. Прашањето е колку долго една ваква ноќ ќе биде доволна за некој да ја смени пресметката.