Бројката е речиси непријатно убедлива: 5 минути со воз наспроти 65 минути со автобус, за иста релација во Скопје. Тоа го покажа споредбената тура на здружението „Гоу Грин”, која на дело ја тестираше трасата од Маџари до центарот – возот стигна додека автобусот сè уште патуваше.

Турата беше дел од конференцијата „Сообраќај за сите – Скопје” и имаше јасна цел: да покаже што нуди градскиот железнички превоз и брзиот автобуски систем (BRT) во споредба со постоечкиот хаос. „Автобусите возат 65 минути по ред на возење, со четирипати помал капацитет од нашата железница”, изјави директорот Горанчо Јовановски.

Бројките зад проектот се конкретни. Првата фаза од градскиот воз (Зелениково – Скопје) е завршена 90,88 проценти, а пуштањето е најавено за 1 септември 2026 – почнувајќи со два воза наутро и еден за остатокот од денот. Експертите од „Гоу Грин” нагласуваат дека токму ваквиот превоз ги задржува патниците во јавниот транспорт и го намалува метежот.

И тука е стариот скопски парадокс. Решението за гужвите што го гушат градот веќе постои на хартија и е речиси изградено – а граѓаните со години стојат во автобуси по час и нешто за пат што воз го минува за пет минути. Зошто толку доцневме? И, уште поважно, дали 1 септември навистина ќе биде 1 септември, или уште еден рок што се поместува?

Скопје не му недостасуваат идеи за подобар превоз – му недостасува спроведување на време. Ако градскиот воз профункционира како што се ветува, ова може да биде една од ретките инфраструктурни приказни со среќен крај. Но Скопјани веќе научија да не ги слават пругите пред да тргне првиот воз.