По десет дена бомбардирање, конечно примирје. Израел и Либан прифатија десетдневен прекин на огнот кој стапи на сила на полноќ по локално време. На улиците на Либан – славење. Трамп го нарече „историски ден.” Цените на нафтата веднаш паднаа.

Но Трамп не застана на примирјето. Тврди дека Иран се согласил да го предаде збогатениот ураниум и да го запре развојот на нуклеарно оружје. „Крајот на војната е блиску,” изјави. Дали навистина – или е ова уште едно од неговите најавувања на победа пред да заврши натпреварот?

Папата, Трамп и тираните

Во исто време, судирот меѓу Трамп и Папата Лав продолжи да ескалира. По Трамповите напади, Папата издаде изјава за „уништувањето на светот предизвикано од тирани кои трошат милијарди на војни.” Не го именуваше – не мораше.

Макрон даде „целосна поддршка” на примирјето, но предупреди дека може да биде нарушено. Генералниот секретар на ОН Гутереш го поздрави и му заблагодари на Вашингтон за посредувањето. Пакистанскиот премиер ги пофали „мудрите дипломатски напори” на Трамп.

Иран, од друга страна, загрозува дека ќе ги потопи американските бродови во Ормуз. Шефот на Меѓународната агенција за енергија предупреди дека Европа има само шест недели залихи на авионско гориво.

Десетдневно примирје не е мир – е пауза. Прашањето не е дали стрелбата ќе продолжи, туку кога. И додека светот слави „историски денови,” реалноста е дека ниту една од основните причини за конфликтот не е решена. На Балканот имаме долго искуство со примирја кои траат точно толку колку некому му одговара.