Ребека Луна имаше 49 години, околу 95.000 следбеници на ТикТок и дијагноза што ѝ ја одзеде иднината. Почеток на Алцхајмер во четириесеттите. Дијагнозата стигна во април 2025 година. Умре во сабота, на 25 јули, околу 13:15 часот, дома во Викторија, Канада, опкружена со семејството.

Нејзиниот профил, @wheredidbecsgo, не беше профил за лајкови. Беше дневник на болеста. Снимаше кога заборавала зборови, кога не можела да заврши реченица, кога дневните работи што сите ги правиме без размислување ѝ станале задача. Го документираше своето исчезнување, во живо, пред луѓе што не ги познаваше.

Канада има програма што се вика МАИД – медицинска помош при умирање. Луна беше во неа. Постапката ѝ беше закажана за почетокот на август. Три дена пред смртта, во видео на ТикТок, објасни зошто не сака да чека: „Живеам во тело во кое повеќе не се чувствувам удобно, безбедно ниту добро. Помислата да чекам уште две недели ми делуваше како премногу.”

И потоа реченицата што боли најмногу, бидејќи не е за болеста туку за целиот живот пред неа: „Ова е моментот кога можам да ставам себе на прво место, а тоа е нешто што никогаш во животот не сум го направила.”

Пред Алцхајмер, Луна јавно зборуваше за својата зависност од дрога и алкохол и за трезноста што ја одржа дури и откако дијагнозата ѝ дојде. Жена што извојувала една тешка битка, за да ѝ биде дадена втора што не се добива.

Кај нас разговорот за достоинствен крај практично не постои како јавна тема. Постои како шепот во ходниците на болниците и како прашање што семејствата го носат сами, без закон, без рамка, без никого што ќе им каже дека изборот воопшто е нивни. Ребека Луна имаше право да одлучи кога. Колку луѓе на Балканот денес го немаат тоа право, а секој ден го живеат истото прашање?

Таа не сакаше да биде симбол. Сакаше да не биде заборавена додека самата заборава. Тоа ѝ успеа.