Сатирата чинела 500.000 евра годишно: Белград излезе на улица откако фонд од Лисабон ја укина емисијата

Тринаесет години една сатирична емисија ја исмеваше власта во Србија. Сега ја нема, а објаснението е – сметководствено.

Илјадници луѓе излегоа на улиците на Белград поради укинувањето на „24 минути“, емисијата на Зоран Кесиќ. Протестот го организираа новинарските здруженија, меѓу нив НУНС и УНС, со поддршка од медиуми како Н1 и Нова.рс. Колоната помина покрај Собранието и покрај Претседателството – две адреси избрани така што пораката да не бара дополнително објаснување.

Официјалната причина: 500.000 евра

Новиот сопственик на телевизијата Нова С, португалскиот инвестициски фонд Alpac Capital, наведе финансиски причини. Според нив, програмата чинела над 500.000 евра годишно за помалку од 30 часа содржина. Бројката е точна онолку колку што е неспорна – но сама по себе не објаснува зошто по тринаесет години некој одеднаш ја отвора калкулаторот токму над оваа емисија, а не над некоја друга.

Кесиќ смета дека одлуката е политичка, со образложение кое е тешко да се отфрли: хуморот стигнува до публика до која вестите не стигнуваат. Најавно, емисијата продолжува на Јутјуб од 19 септември.

Она што го кажаа на плоштадот

„Претрпевме премногу порази како професија и како општество. Не можеме повеќе да го прифаќаме тоа“, изјави претседателот на НУНС, Жељко Бодрожиќ. Оливера Ковачевиќ од извршниот одбор на УНС беше подиректна: „Општество кое одгледува послушни пропагандисти наместо новинари нема иднина.“

Актерката Цеца Бојковиќ праша дали властите навистина веруваат дека со гасење на една емисија ќе го замолчат незадоволството на граѓаните, и додаде дека земјата темелно се променила во последните 14 години.

Сопственик од Лисабон, ефект во Белград

Овде има детал што вреди внимание. Одлуката не ја донесе министерство, ниту регулаторно тело, ниту суд – ја донесе фонд со седиште надвор од земјата, врз основа на табела со трошоци. Тоа е најчистата верзија на модерната цензура: никој ништо не забранил, едноставно ставката повеќе не се исплатела.

Прашањето кое оттука се враќа назад кон регионот е неудобно токму затоа што е применливо секаде. Кога медиумите преминуваат во раце на фондови кои гледаат единствено во трошок по час програма, кој ќе ја финансира содржината што ѝ пречи на власта? Одговорот засега е Јутјуб – и тоа не е решение, тоа е привремено засолниште.