Трамп ќе го одбие иранскиот предлог за отворање на Хормускиот теснец, потврдуваат американски извори. Причината – предлогот не покрива ништо за иранската нуклеарна програма, а тоа е токму темата за која Вашингтон не сака да се откаже од притисок.

Анализата го кажува отворено: ако САД го прифатат отворањето на теснецот без решение за збогатувањето на ураниум, ги губат најголемите лостови во преговорите. Хормуз е важен, но за Вашингтон ураниумот е поважен. Логиката е сурова: танкерите и без Иран ќе пловат еден ден, нуклеарното оружје ако се направи – не може да се поништи.

За Техеран отворањето на Хормуз е „голем уступок” – таков ред на размислување претпоставува дека сегашната блокада е доволно болна за Запад да се откаже од нуклеарни прашања. Но Вашингтон одговара поинаку. Не сме тука за да правиме размена. Тука сме за решение на пакет.

„Отворањето на теснецот без решавање на прашањата поврзани со збогатувањето на ураниум во Иран би можело да ги лиши САД од клучна полуга на притисок”, објаснуваат американски аналитичари. Преведено – не земаме половина решение.

Резултат – конфликтот не оди кон деесклација, туку кон уште построг преговарачки рамка. Иран мисли дека ги поделува картите. Вашингтон мисли дека има подобри карти. Европа меѓу нив одмерува колку чини бензинот за лето. Балканот – пресретнат меѓу овие две сили – ги има реките на енергија кои течат низ туѓи пазари. Прашањето е дали некој од нашите политичари ова го следи внимателно или само ги препишува саопштенијата на ЕУ.