Со ескалацијата на руските напади и сѐ погласни предупредувања за можна нова инвазија од север, Украина ја презема кружната одбрана околу Киев – стратегија која фронтот веќе не го гледа како линија, туку како периметар. Тоа го потврди Алексеј Данчин, шеф на воената администрација на Киев, кој најави план што оди далеку над класичните утврдувања.

Кружната одбрана е дисциплина различна од она што јавноста го асоцира со ровови и противтенковски препреки. Силите се распоредуваат по целиот периметар на бранетата зона – не по една оска на напад – со огнени точки кои покриваат повеќе насоки истовремено. Резервите остануваат централно поставени, готови за брзо преместување кон точки на пробив. Тоа е сложен оперативен систем, кој бара дисциплина, координација и значителен човечки ресурс.

Севкупната рамка не вклучува само утврдувања. Според Данчин, плановите ги опфаќаат и мобилизација на локалните заедници, територијалните одбрани, и заштитата на критичната инфраструктура – мостови, термоелектрани, командни центри, логистички јазли, енергетски капацитети. Северниот правец, кон Белорусија, добива посебно внимание, бидејќи се смета за најранлив коридор кон престолнината.

Поставувањето на ваква одбрана сигнализира едно нешто: украинскиот воен врв повеќе не верува дека војната ќе се заврши набргу. Кога цела престолнина се готви за можна опсада на ниво кое подразбира неколку месеци одбрана, тоа не е сценарио на луѓе кои очекуваат набргу прекин на огнот. И не е сценарио на луѓе кои очекуваат дополнителни значителни поддршки од Западот – барем не во краткорочна рамка.

За балканската перспектива поука е едноставна. Кога една нација мора сама да гради утврдувања околу престолнината – тоа значи дека сите гаранции, договори и сојузи имаат граници. Тоа значи и дека градителските кампањи од 1990-тите што балканските земји ги памтат сега се повторуваат, но во дигитална и сателитска ера. Историјата на Балканот покажува што се случува кога една земја не е спремна да се одбрани сама. Украина не сака да биде уште една таква приказна.