Двесте илјади луѓе. Толку припадници на украинската армија во моментов се водат како отсутни без дозвола, според поранешниот министер за одбрана Михаило Федоров, кој зборуваше во пренос во живо во четврток. Тоа не е бројка од непријателска пропаганда – тоа е бројка што ја кажува човек што бил на врвот на украинскиот одбранбен систем.

Федоров рече дека решавањето на тој проблем треба да биде првиот приоритет на реформата на мобилизацијата. Не набавката на оружје, не фронтот, не дипломатијата – туку луѓето што веќе биле мобилизирани, а ги нема таму каде што треба да бидат.

Државата бара свои војници

Тој посочи и втор проблем: огромен број Украинци се бараат поради кршење на правилата за мобилизација, а премногу државни ресурси одат на нивно барање и регрутирање. Замислете го тоа како логистика. Дел од апаратот на една земја во војна е ангажиран да ги пронајде сопствените граѓани.

Предложената реформа, според Федоров, би го променила пристапот од корен – подобра комуникација со граѓаните, подобра воена обука и можност регрутите сами да ја избираат единицата во која ќе служат. „Сакавме да создадеме систем во кој луѓето знаат дека подлежат на мобилизација и ги имаат сите услови да го отслужат воениот рок, наместо да се трага по нив како по луѓе што ја избегнуваат обврската”, изјави тој.

Пресметки на улица

Меѓу тоа што се планира и тоа што се случува има растојание. На улиците веќе почнаа судири со припадниците на секторот за регрутирање, кои се пресметуваат со Украинци што не сакаат да бидат мобилизирани и испратени на фронт. Тоа е сцена што нема врска со реформа – тоа е она што се случува кога системот повеќе не убедува, туку само собира.

Паралелно, според украински медиуми, во Врховната рада поминал закон што ќе ѝ овозможи на Даночната управа директно да му доставува на Министерството за одбрана податоци за сите даночни обврзници од 18 до 60 години. Посебна комуникација ќе биде обезбедена за украинските амбасади низ светот. Значи, и за оние што се одамна надвор од земјата.

Балканот ја знае оваа сцена

Војната ретко завршува кај оние што ја водат. Таа најпрво го изедува довербата помеѓу државата и човекот што треба да ја брани, а кога таа доверба ќе се потроши, останува само евиденцијата – список од имиња, даночни броеви и адреси. Регионов помни што значи кога државата почнува да ги брои своите луѓе наместо да ги убедува.

Федоров тврди дека реформата би го намалила бегањето од воената обврска и би го направила процесот потранспарентен. Можеби. Но бројката од 200.000 не се појавила преку ноќ, ниту поради лоша комуникација. Прашањето што никој гласно не го поставува е поедноставно: колку долго може една држава да мобилизира луѓе што веќе одлучиле дека нема да дојдат?