Има нешто горчливо иронично во тоа кога народ што едвај чекал да се ослободи од некого, набрзо почнува да воздивнува по него. Токму тоа, според известувањата, му се случува на Петер Магјар – човекот што го наследи Виктор Орбан по неговите шеснаесет години на власт во Унгарија.

Кога Магјар се обиде да им се обрати на граѓаните од балкон во Будимпешта, наместо аплауз го пречекаа свирежи, навреди и гнев што брзо го прекинаа неговото обраќање. Сцената беше емотивно набиена; собраните луѓе јасно дадоа до знаење дека се чувствуваат изневерени од новата власт во која неодамна полагаа надежи.

Според коментарите на социјалните мрежи, Магјар можеби нема да ја преживее ни првата година на функцијата – довербата ја губи побрзо од кој било современ унгарски лидер. А некои веќе, полусериозно, велат дека „соседите ќе плачат за Орбан”. Што секако треба да се земе со резерва – расположението на еден балкон не е избор, и една бучна толпа не е цел народ.

Сепак, шемата е препознатлива и кај нас. Колку пати на Балканот сме гледале како новиот спасител, штом ќе седне на столот, наеднаш почнува да личи на оној што го сменил? Прашањето што Унгарија сега си го поставува е истото што и ние го знаеме напамет: дали проблемот беше во човекот – или во столот на кој секој што ќе седне се менува?