На 53-годишна возраст, по долго боледување, почина Ирена Радовановиќ – новинарка на МИА, една од оние кои македонската политика ја знаеа повеќе отколку самите политичари, но која никогаш не се бараше во првите редови.

Нејзината кариера е пресек на целата постосамостоjна македонска новинарска сцена. Тргна од неделникот Фокус (1991-2001), потоа во „Вечер” во рубриката за внатрешна политика. Од 2004 година пишуваше во Нова Македонија. Меѓу останатите редакции каде што остави потпис се Македонија денес, неделниците Денес и Форум, Дневник, Радио Слободна Македонија. Од 2014 година беше во МИА – агенцискиот стол на македонското новинарство, кореспондентка и аналитичарка за внатрешна политика.

Радовановиќ беше „тивкиот хроничар”, како што ја опишаа колегите. Не беше политичка ѕвезда. Не беше глас на телевизија. Беше она што агенциската работа ретко го наградува: точна, дисциплинирана, упорна. Илјадници вести, анализи, извештаи и политички контексти ги обележа македонскиот современ јавен дискурс – но нејзиното име ретко стануваше дел од јавните дебати.

Тоа е парадоксот на агенциската новинарка. Кога си на ТВ-екран, имаш име. Кога пишуваш за агенција, твоите текстови се читаат, но потпишувани со агенциски иницијали. Илјадници политичари во последните 25 години се цитирани од Радовановиќ – но малкумина се запрашаа кој е лицето зад тие текстови.

Кога ќе си отиде новинар како Ирена, не оди само еден човек. Се исфрла еден тип на новинарска работа кој на македонскиот медиумски пазар станува сè поредок: дисциплина, точност, посветеност во подрачје на дневна политика, без скандализација. Во ера во која сите бараат мислење, помалку и помалку се остануваат оние кои даваат факти. Радовановиќ беше од вторите.

Семејството и колегите од МИА, Здружението на новинари, и редакциите низ кои поминала, ја испратија со тивка тага. И со потсетник дека македонското новинарство, и покрај се, сè уште има вистински професионалци – дури и кога институциите не ги препознаваат додека се тука.