“Која војна ќе заврши прва? Не знам, можеби временскиот рок ќе биде ист.” Со таа реченица, Доналд Трамп им остави на новинарите домашна задача – да дешифрираат дали разговарал со Путин за итен крај на двата најголеми конфликти на светот. Иран и Украина, во еден потег.

Изјавата дојде по 90-минутниот телефонски разговор со рускиот претседател. Трамп истиот ден декларираше: “Мислам дека Украина е, воено, поразена.” Не се срами од таа теза, и не ја смее тонот. Истовремено тврди дека Путин понудил помош за решавање на иранскиот ураниум – своевиден размена на дипломатски услуги меѓу две суперсили кои годинаве станаа партнери, без да признаат дека е така.

Аналитичари кои се цитираат во американските медиуми укажуваат дека двата конфликти можат да завршат истовремено заради едноставна причина – економска неодржливост. Американската економија повеќе не може да го финансира Киев, а ниту руската е во состојба да трпи долготрајна војна со санкции. Но и тие гледишта се недоречени. Кога Трамп вели “Украина е поразена”, тоа значи едно: предавање на Донбас и Луганск.

За Балканот, ваквата трговија со граници е директен продолжен предупредувачки сигнал. Зашто секогаш кога моќниците ги препишуваат мапите низ телефонски разговори, последиците стасуваат до нас за неколку години. Тоа е историјата на 20-тиот век.

Прашањето е поедноставно отколку што изгледа: ако Путин и Трамп навистина веруваат дека се “блиску до решение”, зошто снаговите на двете страни сè уште умираат? Или решението е затоа што секој од нив може да го прода како победа дома, а реалноста на бојното поле е сосема друга? Историјата помни дека “брзи договори” меѓу големи сили обично значат лоши договори за малите луѓе.