Кога германскиот канцелар Фридрих Мерц рече дека Иран „ги понижува” САД со своите преговарачки тактики, Доналд Трамп не одговори со дипломатска нота. Одговори со пост на Truth Social. И тоа со енергијата на човек кој си го наоштрил ножот.

„Германскиот канцелар треба повеќе да се фокусира на завршување на руско-украинската војна, каде покажа целосна неефикасност, и на поправање на својата разурната држава – особено миграцијата и енергетиката – наместо да се меша во борбата против иранската нуклеарна закана”, напиша Трамп.

Овие реченици не се случајни. Секоја носи остар врв. Прво – „целосна неефикасност” во Украина, а Германија е најголем европски донатор за Кијев по САД. Второ – „разурната држава”, терминологија која во американскиот политички јазик ретко се користи за сојузник во НАТО. Трето – тактика за миграцијата и енергетиката, две области во кои Берлин е политички ранлив.

Мерц одговори дискретно. Истакна дека сојузот САД-Германија е важен, дека НАТО единството е приоритет, и дека Берлин останува „доверлив американски партнер”. Со други зборови: ги проголта зборовите.

Трансатлантската криза не започнува со Мерц. Започна уште во првите месеци на втората администрација на Трамп. Германија има специфична грешка – се обиде да зборува со ист дипломатски тон со кој зборуваше со Бајден. Тој тон во Вашингтон веќе не работи.

На Балканот ова го гледаме како освежување. Многу долго време Берлин беше тонот на Европа. Нашите политичари трчаа на состаноци во Канцеларијата како на испит. Сега, кога Трамп и’ зема едно скалило на Германија, и’ зема и едно скалило на ЕУ. И прашањето на Скопје и Белград е истото: со кого треба да се справиме – со Берлин кој веќе не одлучува, или со Вашингтон кој веќе не слуша?