Kur kancelari gjerman Fridrih Merz tha se Irani "po e poshtëron" SHBA-në me taktikat e tij negociuese, Donald Trumpi nuk u përgjigj me notë diplomatike. U përgjigj me një postim në Truth Social. Dhe atë me energjinë e një njeriu që porsa ka mprehur thikën.

"Kancelari gjerman duhet të përqendrohet më shumë në përfundimin e luftës Rusi-Ukrainë, ku ka treguar joefikasitet të plotë, dhe në riparimin e shtetit të vet të shkatërruar - veçanërisht migracionin dhe energjinë - në vend që të përzihet në luftën kundër kërcënimit bërthamor iranian", shkroi Trumpi.

Këto fjali nuk janë të rastësishme. Secila bart majë të mprehtë. E para - "joefikasitet i plotë" në Ukrainë, kurse Gjermania është donatori më i madh evropian për Kievin pas SHBA-së. E dyta - "shtet i shkatërruar", terminologji që në gjuhën politike amerikane rrallë përdoret për një aleat në NATO. E treta - goditja për migracionin dhe energjinë, dy fushat ku Berlini është politikisht i cenueshëm.

Merzi u përgjigj me diskrecion. Theksoi se aleanca SHBA-Gjermani është e rëndësishme, se uniteti i NATO-s është prioritet, dhe se Berlini mbetet "partner i besueshëm amerikan". Me fjalë të tjera: i përbiu fjalët.

Kriza transatlantike nuk fillon me Merzin. Filloi që në muajt e parë të administratës së dytë të Trumpit. Gjermania ka një gabim specifik - u përpoq të fliste me të njëjtin ton diplomatik me të cilin fliste me Bajdenin. Ai ton në Uashington nuk punon më.

Në Ballkan këtë e shikojmë si freskim. Shumë kohë gjatë Berlini ishte toni i Evropës. Politikanët tanë vraponin në takimet në Kancelari si në provim. Tani, kur Trumpi i merr një shkallë Gjermanisë, i merr edhe një shkallë BE-së. Dhe pyetja për Shkupin dhe Beogradin është e njëjta: me kë duhet të merremi - me Berlinin që nuk vendos më, apo me Uashingtonin që nuk dëgjon më?