Хрватската полиција уапси најмалку три млади луѓе – меѓу нив малолетник – за серија лажни закани за бомби испратени до училишта во Хрватска. Координацијата беше преку гејмерски четови, а пораките имаа сличен модел во повеќе градови, со „потпис” на терористичка ќелија.

Бројките се големи: околу 220 пријави за бомби во последните 48 часа. Школата во Загреб биде блокирани, родители пристигнуваа со паника, ученици испраќани дома. Полицијата работеше во неколку области во Хрватска истовремено за да ги затвори изворите.

Сите овие пораки користеа гејмерски комуникациски групи. Не Ватсап. Не Телеграм. Гејмерски четови – Discord, Steam, многу веќе користени помеѓу деца на 12, 13, 14 години. Старост на која не очекуваш да биде вклучена во „координирана криминална акција”, но која ги има сите алатки за тоа на својот компјутер.

Овој модел не е само хрватски. Слични кампањи се случиле во Србија и во БиХ во последните две години. Во Македонија исто така – неколку пати беше затворана зграда на Универзитетот, повторно после анонимни закани кои подоцна се покажале лажни. Кога има еден случај, тоа е инцидент. Кога има 220 во две земји за неделата, тоа е тренд.

Прашањето за родителите и за образовниот систем не е „кога ќе ги фатат тие”. Е „зошто децата мислат дека ова е смешно или интересно”. Гејмерската култура веќе со години се пресекува со форми на насилство, провокација и лажна власт. Кога една група деца може да го запира функционирањето на училиштата на цела држава, не сме во „малолетен инцидент”. Сме во прашање на оперативна способност.

На Балканот овој модел треба внимателно да се чита. Не дека тука нема помладо население со гаџети. Е дека сме во иста дигитална средина и истиот ризик. Затвориме ли една група, друга се отвора. Сите ние – училиштата, полицијата, родителите – сме доцна еден чекор зад играта.