Премиерот Христијан Мицкоски деновиве со децидна изјава ја смири политичката нервоза – годинава нема избори. Фокусот, како што самиот рече, е на „реформи и консолидација”, а ВМРО-ДПМНЕ била подготвена и за редовните избори во пролетта 2028 година, и за предвремени ако треба.

Сè убаво. Но ако партијата секогаш е „подготвена” за избори, прашањето не е дали е подготвена – туку зошто темата воопшто се отвора секои неколку месеци.

Самиот Мицкоски потсетува дека владата отворила преку 15.000 нови работни места во последната година, дека се работи на цените на храната и транспортот, дека институциите ќе го почитуваат законот. Стандардна реторика. Прашањето што не го кажа е поинакво: дали „реформите и консолидацијата” не функционираат токму затоа што секои шест месеци опозицијата и власта се влечкаат во дискусија за избори?

СДС од друга страна тврди спротивното – дека Мицкоски „брза на избори” пред истрагите што доаѓаат „по падот на Орбан” да стигнат до него. Филипче рече дека и тие се „спремни”. Дури и Дојче Веле ја регистрираше изјавата како „рабранување на политичката сцена” – со јасна порака дека ниту самиот премиер не е сигурен што му е следниот чекор.

Кога секоја партија е „спремна за избори” во секое време, тоа значи дека во земјата нема стабилно владеење – има постојан кампањски модус. Институциите не се градат во кампања. Тие се распаѓаат.

Граѓаните слушаат уште една верзија на истиот политички театар – можеби 2027, можеби 2028, можеби порано. Во меѓувреме цените на струјата, корпата за храна и здравството чекаат – а никој не зборува за нив.

Се прашуваме само едно: ако функцијата на политичкиот систем е секоја година да се прашуваме дали ќе има избори, тогаш кој всушност управува со државата помеѓу две кампањи?