Медиумски простор денес е преплавен со колумни. Секојдневно десетици „аналитичари“, „експерти“, „познавачи“ и „независни интелектуалци“ пишуваат текстови во кои наводно ја објаснуваат реалноста. Но сè почесто јавноста си поставува едно опасно прашање – дали дел од тие колумни се вистински анализи или добро спакувани политички и бизнис нарачки?

Во држава во која довербата во институциите е ниска, а медиумскиот пазар економски зависен, колумната стана најевтиното и најмоќното оружје за влијание врз јавното мислење. Не треба телевизија, не треба дебата, не треба истражување. Доволен е еден „ударен“ текст, неколку портали, споделување по социјални мрежи и веќе се создава атмосфера дека „јавноста мисли така“.

Сè почесто гледаме идентични ставови на повеќе портали во ист ден. Исти пораки, исти конструкции, исти „случајни“ наративи. Кога тоа ќе се повтори десет пати, веќе не е мислење – туку организирана кампања.

Најстрашно е што колумната, која некогаш била простор за интелектуална дебата, денес често се претвора во:

• силна политичка обоеност,
• емоционален и конфронтирачки стил,
• персонализација на темите,
• мала дистанца меѓу авторот и политичките/бизнис центрите,
• огромна хиперпродукција.

Колумната никогаш не требало да биде партиски мегафон, лична пресметка или платен текст завиткан во „анализа“. Вистинската колумна е многу повеќе од мислење. Таа е став зад кој авторот стои со име, знаење, аргументи и личен интегритет.

Колумнист не е човек што пишува тоа што публиката сака да го слушне. Колумнист е човек што има храброст да го напише и тоа што никој не сака да го слушне.

Во време кога медиумите се преплавени со кликови, сензации и дневни политички војни, колумната треба да биде последното место каде што ќе остане разумот. Простор каде што фактите се поважни од навредите, а аргументите посилни од емоциите.

Вистинската колумна не се пишува за да му угоди на центар на моќ.
Не се пишува за тендер.
Не се пишува за грант.
Не се пишува за партија.
И не се пишува за да добие аплауз од „своите“.