Државниот секретар на САД Марко Рубио, по разговор со рускиот колега Сергеј Лавров, изјави дека Вашингтон „останува подготвен” да посредува во конфликтот меѓу Украина и Русија. Изјавата дојде по една од најмасовните руски воздушни напади врз Киев во последните месеци – со најмалку четири жртви и значителна материјална штета во главниот град.

„САД е подготвена и спремна да направи сè во својата моќ за да го олесни крајот на оваа војна, и се надеваме дека во некој момент ќе се појави можност”, рече Рубио во Индија. Тоа е дипломатски јазик кој формално го одржува американскиот ангажман без да обврзе нешто конкретно. Преводот: чекаме момент. Не работиме на момент. Чекаме.

Контекстот: Русите ги поканија сите странски државјани во Киев, вклучително и дипломатскиот персонал, да го напуштат градот пред нови бомбардирања кои ќе целат „центри за одлучување” и „претпријатија на воено-индустрискиот комплекс”. Тоа е јасно предупредување за зголемување на интензитетот – не за намалување.

Од друга страна, Украинците имаа смртоносен удар по училиште во руска окупирана територија деновите пред оваа руска офанзива. Двете страни носат жртви, двете страни се обвинуваат. Притоа Рубио рече: „Секој пат кога гледате големи напади од двете страни, тоа е потсетник зошто оваа страшна војна… мора да заврши”. Реториката е празна – сите тоа го знаат. Прашањето е кој ќе биде тој што ќе го направи првиот вистински чекор.

За Балканот, оваа војна повеќе од три години одредува сè – цени на енергија, миграциски пресметки, безбедносни инвестиции, политика во Брисел. Кога Рубио вели „мора да заврши”, тоа звучи добро. Но политичката волја не е таму. И двете страни сметаат дека сè уште можат да добијат повеќе – и затоа цените на струја кај нас за следната зима веќе не зависат од Калифорнија. Зависат од Москва и Киев.