Има домови што се градат за фотографии, и домови што се градат за живеење. Куќата на поранешниот фудбалер Фернандо Мориентес и неговата сопруга Викторија Лопес во Мадрид се обидува да биде второто – простор низ кој се чувствува дека некој навистина живее таму, со сета топлина и неуредна убавина што тоа ја носи. Четири години промислување одат во резултат кој меша модерен авангарден дизајн со ориентална инспирација, минимализам со егзотичен максимализам.

Главниот дневен престој е отворен план поделен на повеќе мини-простори преку распоред на мебелот. Неутрална палета со живи акценти – теракота перници, цветни аранжмани, и впечатлив ориентален ормар во црвен лак како фокусна точка. Текстурата доаѓа од кадифе, шарени тапацирања и краток теписон што ја врамува сцената. До него, поинтимен агол со заоблена софа во боја на петрол ги омекнува линиите на прозорците.

Трпезаријата е местото каде куќата најмногу зборува. Драматична зелено-ментол ориентална тапета воспоставува „проживеан” карактер, столчиња со корално-бел анимал-принт носат енергија, а импозантна мермерна маса со сино-сиви нозе дава визуелна тежина. Над сето тоа виси светилка во стил на педесеттите. Фини порцелани и традиционални глинени садови ја балансираат сцената – луксуз што не се срами од секојдневието.

Можеби најнеочекуваниот дел е внатрешната јапонска градина – зен-оаза која служи како архитектонска транзиција меѓу просториите. Бел и сив чакал типичен за јапонските суви градини, јапонски јавор што се менува со сезоните, и традиционална цукубаи фонтана за вода. Среде модерен мадридски дом, парче тишина позајмено од друга култура.

Кујната е обложена со темно дрво од под до таван, што елиминира визуелен хаос, со остров за готвење и камена маса што се протега во дневна точка на семејно собирање. Деталите ја прават разликата – свеќници во форма на мајмун, зелена керамика во облик на лист, традиционални земјени садови. Спалната, пак, е театрална: интензивно црвено кадифено возглавје, темно благородно дрво на ѕидовите со скриени врати од плакар, и светол под покриен со мек теписон.

Куќата има и приватно кино со ѕидови обложени со темни звукоизолациони материјали, и – детаљ што кажува многу за начинот на живот – салон за убавина во стил на стар холивудски будоар, со мандаринско-портокалова тапета и огледало од ѕид до ѕид со класично сијаличко осветлување. Секундарните спални се обложени со рачно сликани свилени тапети кои функционираат како уметнички дела, не само како декор.

Надвор, биоклиматска пергола со подвижни ламели регулира светлина и сенка над интегрирана кујна обложена со хидраулични плочки, а базенот во балиски стил со тиркизна вода и интелигентно осветлување е центарот на дворот. Тревникот ја обединува куќата со зоната за капење, со низок раст и млади дрвца внимателно одржувани.

Викторија Лопес ја сумира филозофијата на домот: „Уживам организирајќи ручеци со убави маси, цвеќиња и музика.” А Мориентес додава реченица што го објаснува секој агол: „Секое катче чува парче од нашите доживувања и исполнети соништа.” Тоа е разликата меѓу куќа и дом – првата ја градат архитекти, втората ја создаваат луѓето што живеат во неа. И токму затоа, со сите свои ориентални ормари и јапонски градини, оваа куќа не личи на каталог, туку на нечиј вистински живот.