Ако државата навистина сака да се бори против зависноста од коцкање, тогаш не се потребни козметички измени и шминкање на законите, туку храбри и суштински мерки. Коцкањето е признато како зависност која уништува семејства, создава долгови, предизвикува сиромаштија и остава трајни последици врз менталното здравје.

Затоа, вистинското прашање не е дали коцкарницата ќе биде 200, 500 или 1.000 метри од училиштето, туку зошто воопшто се наоѓа во населено место. Додека автоматите и обложувалниците се наоѓаат на секој чекор, достапни до секој граѓанин, особено до младите, државата не може сериозно да тврди дека води борба против зависноста.

Новиот закон остава впечаток на административна шминка која не го решава суштинскиот проблем. Доколку постои вистинска политичка волја, потребно е постепено целосно дислоцирање на коцкарниците и обложувалниците надвор од населените места, строга контрола на нивното работење и значително ограничување на нивната достапност.

Општеството не смее да профитира од болест која ги уништува граѓаните. Колку повеќе зависници има, толку повеќе заработува индустријата на коцкање. Тоа е конфликт кој ниту една одговорна држава не смее да го игнорира.

Доколку коцкањето е болест, тогаш местото на коцкарниците не е во центарот на градовите и покрај училиштата, туку надвор од секојдневниот живот на граѓаните. Сè друго е само шминка, а не решение.