Понекогаш една реченица фрлена од грб кажува повеќе од цел самит. На состанокот ЕУ – Западен Балкан во Тиват, додека Вучиќ одговараше на новинарски прашања, чешкиот премиер Андреј Бабиш му пристапи одзади, му добачи нешто и ги насмеа сите присутни: „Здраво Александре, влегуваме ли?”

Сцената е ситна, но симболиката не е. Вучиќ во тој момент токму набројуваше со кого сè се сретнал – со романскиот Раден, со чешкиот Бабиш, со словачкиот Фицо, и најави разговори со лидери од Полска, Ирска, Холандија и австрискиот канцелар. Цела една листа имиња наредени како трофеи, прекината од вистинскиот, неподготвен момент – некој што едноставно сака да влезе внатре зашто состанокот почнува.

На самитот во Тиват беа собрани тешки имиња: претседателката на Европската комисија Урсула фон дер Лајен, претседателот на Европскиот совет Антонио Коста, францускиот претседател Макрон, германскиот канцелар Мерц. Западен Балкан и Брисел повторно на иста маса, повторно со истите ветувања за „европска перспектива” што регионот ги слуша со децении.

И тука е она што вреди да се праша. Колку од овие самити завршуваат со конкретен чекор, а колку со фотосесија и реченици за „заедничка иднина”? Балканот стои на вратата од ЕУ толку долго што веќе ги знае напамет сите кадрови – ракувањата, групните фотографии, изјавите дека „напредокот е забележан”. Бабиш барем беше искрен: целата дипломатија на крајот се сведува на тоа дали влегуваш во салата или стоиш надвор и зборуваш за тоа како ќе влезеш.