Левица ја одржа својата 30-та седница на Централниот комитет, и пораката од неа е појасна од кое било соопштение – партијата мириса предвремени избори и сака да биде онаа околу која ќе се собере сѐ што е лево од центарот. Се претставува како „единствената опозициска парламентарна партија” способна да ги обедини прогресивните сили.

Реториката е препознатлива. Од една страна, остар напад врз ВМРО-ДПМНЕ и неговите, како што велат, „десничарски, регресивни и деструктивни политики” на национално и на локално ниво. Од друга, повик за „сериозна идеолошка борба” и ветување за задржување на „автентичен пристап и радикални позиции” без компромис.

Но зад секое вакво соопштение вреди да се прочита и она што не е кажано гласно. Кога една партија толку нагласено зборува за „обединување на прогресивните сили” пред избори, тоа обично значи едно – позиционирање за коалиции и за гласови, не само идеолошка чистота. Радикалните позиции добро звучат на седница на Централен комитет; на избори, сепак, се преговара.

За гласачот, прашањето е практично, не идеолошко. Левица со години се претставува како глас против системот – но колку од тие „радикални позиции” преживуваат контакт со реалната политика? Предвремените избори, ако се случат, ќе бидат тест токму за тоа: дали станува збор за партија со принципи што не се продаваат, или за уште една што пред гласање ја менува бојата според тоа каде дува ветрот. Одговорот не е во соопштението – тој се гледа дури кога ќе дојде моментот за коалиции.