Седум години Си Џинпинг не ја преминал границата кон Северна Кореја. Овој пат ја премина – и тоа е порака посилна од кој било официјален документ. Кинескиот претседател отиде во Пјонгјанг на средба со Ким Џонг Ун, во момент кога Пекинг очигледно сака да го врати влијанието што му се лизнало од рацете.

Причината за загриженоста на Пекинг е јасна: во изминатиот период Северна Кореја значително ги продлабочи воените и економските врски со Москва. Додека Кина гледаше настрана, Русија и Пјонгјанг се зближија до точка што во Пекинг почна да личи на губење на стар сојузник. А Кина не сака да биде трета на сопствениот двор.

Тајмингот е дополнително интересен. Средбата доаѓа откако Ким најави „експоненцијално проширување” на нуклеарниот арсенал на својата земја – формулација што секоја западна престолнина ја чита со непријатност. Кога една изолирана држава отворено зборува за повеќе атомски оружја, а зад неа стојат и Москва и Пекинг, мапата на моќта во Азија не изгледа исто како вчера.

Балканскиот читател вакви сцени ги препознава од историјата. Кога големите сили се натпреваруваат кој ќе има поголемо влијание врз помал, но стратешки важен играч, тој помал играч одеднаш добива моќ да бира – и да ги крева цените. Северна Кореја денес токму тоа го прави: седи меѓу Москва и Пекинг и гледа кој повеќе ќе понуди.

Што точно си кажале Си и Ким зад затворените врати, не е објавено – и веројатно нема ни да биде. Но самата слика на кинескиот лидер како по седум години повторно стапнува на севернокорејска почва кажува доволно. Во геополитиката, кој каде патува и кога, често е поважно од она што ќе го изговори.