Што се случува кога стан од 160 квадрати во Милано ќе реши да не личи на ниту еден друг? Студиото Paolo Frello & Partners доби зграда од повоениот период – дело на архитектите Аснаго и Вендер, со типичен распоред од педесеттите – и ја претвори во дом инспириран од ноќните клубови на седумдесеттите. Без носталгична патетика: бојата и светлината тука не се украс, туку архитектонски алат што го дефинира просторот и го води движењето низ него.

Приказната почнува уште на влезот: заоблено предворје со темен дабов паркет во рибина коска, кое работи како кружен распределник меѓу дневната и ноќната зона. Централниот елемент е закривено метално тело за складирање со ребрести стаклени цевки, во кое се вградени и осветлувањето и плакарите – мебел што истовремено е и ѕид и светилка.

Дневната соба е замислена како библиотека во која се живее. Црна полица од под до плафон ја држи целата книжна колекција на сопствениците, а пред неа стојат две легендарни софи Soriana на Cassina – една сина, една сива. Центарот го држи маса по нарачка со црн лак и зачадено стакло.

Во аголот на дневната се крие и најдиректниот цитат од клупската естетика: бар-катче со огледални ѕидови и полици за шишиња. Телевизорот стои на елемент од вресково дрво со бронзена основа и лакирано стакло одозгора – материјали што во седумдесеттите беа врв на гламур, а денес се враќаат на големата врата.

Кујната е најхрабриот потег во станот: целата завиткана во длабока, заситена сина што создава ноќна атмосфера среде ден. Среде неа стои монолитна кујна од нерѓосувачки челик (Euromobil), а висока маса за шестмина со драматична висечка ламба свесно имитира шанк. Не е кујна во која се готви па се бега – тоа е просторија во која вечерата се одолжува до полноќ.

Спалната продолжува со истата логика на обвиткување: ѕидот и подот се во иста топла гама, а таблата на креветот – тапацирана во длабока сина – се протега од ѕид до ѕид. Вградените плакари се обложени со ткаенина со дезен од седумдесеттите, а лизгачка огледална врата води кон гардеробната.

Бањите се три и ниту една не е „онаа белата”: главната е обложена со плочки Mutina во темни тонови што го обвиваат тушот, со мијалници изработени по нарачка; втората има када сместена во заоблена ниша со потопли тонови; а гостинската си дозволува највеќе – ориентални тапети (Jannelli & Volpi) и огледало со заднинско осветлување наместо класична ламба.

Поуката од милански стан за нашите простори? Не е во буџетот, туку во храброста: едно длабоко обоено катче, еден тапациран ѕид, една просторија што не се извинува што има карактер. Повеќето наши станови се исто такво повоено наследство со „типичен распоред” – а од типичен распоред до простор со душа, како што покажува овој пример, патот води преку боја, не преку кубење ѕидови.