Има вести што се читаат со здив затаен, зашто грешката не е поправлива. Запорошката нуклеарна централа – најголемата во Европа – повторно беше погодена. Според раководството на централата, ударот ја зафатил транспортната зона: оштетени се три возила, две целосно изгореле, заедно со пумпи за гориво и прозорци од работилница. За среќа, овојпат – без жртви.

Раководството соопшти дека нивото на радијација останува „во нормални рамки” и дека централата работи „под контрола на персоналот”. Ударот, велат, бил насочен кон системот за снабдување и превоз на персоналот, не кон самите реактори. Звучи смирувачки додека не се помисли што значи фразата „овојпат немаше жртви” – дека постои и верзија со жртви, и дека таа верзија секој ден виси над едно вакво место.

Бидејќи токму тоа е суштината што ниту едно официјално соопштение не сака да ја каже гласно: нуклеарна централа во воена зона е катастрофа што чека ред. Постројката работи во воени услови, под меѓународен надзор, и зависи од нешто навидум банално – возила, гориво, луѓе што доаѓаат на смена. Кога тоа снабдување е цел на напади, прашање е на време, не на можност, кога ќе се погоди нешто посериозно.

За Балканот, што нуклеарна несреќа памети само од учебниците за Чернобил, ова не е далечна вест. Облак не познава граници, а ветрот не чита соопштенија за печат. Кога двете страни во еден конфликт си префрлаат вина за тоа кој пука кон реактор, светот гледа и се прашува едно: колку пати треба да се повтори опасноста, за некој со вистинска моќ да каже доста – пред грешката да биде онаа што не се поправа?