Кога довербата на граѓаните во правосудството изнесува само два проценти, тоа не е статистичка грешка – тоа е дијагноза. Претседателката Гордана Сиљановска-Давкова вели дека решението е во сериозни реформи, со санкционирање, одговорност и правда што важи и за оние на највисоките позиции, а не само за обичните граѓани.

Нејзиниот рецепт се сведува на две работи што кај нас одамна се изговараат, а ретко спроведуваат: проверка на потеклото на имотот и расчистување со партизацијата при изборот на судии и обвинители. Со други зборови – судија да станува тој што знае право, а не тој што има врска во партија, и функционер да одговара за имот што не може да го објасни. Звучи едноставно. Проблемот е што тоа го ветуваат сите влади со децении.

Сиљановска укажува и на филозофијата што го труе системот – убедувањето дека „сè може да се купи” – и дека таа мора да се надмине. Тука лежи и најголемиот скептицизам што секој граѓанин со право го има. Два проценти доверба не паднале сами од небо; ги градеа години неказнети случаи, заштитени имиња и пресуди што зависеа од тоа кој е обвинетиот.

Затоа прашањето не е дали претседателката е во право – очигледно е. Прашањето е кој ќе ги спроведе реформите за кои зборува, кога токму оние што треба да ги спроведат најмалку имаат интерес системот да се смени. Реформа на правосудство ветена од позиција без извршна моќ е добра дијагноза без рецепт во раце. А граѓаните веќе слушнале доволно дијагнози – чекаат лек.