Москва испрати порака до Белград – или барем така тврди секретарот на рускиот Совет за безбедност Сергеј Шојгу, кој изјави дека Западот подготвува „обоена револуција“ во Србија, слична на украинскиот Евромајдан од 2014 година. Според него, антивладините протести во Србија во 2025 и 2026 година ги носат „сите знаци на подготовка за обоена револуција“.

Шојгу опиша три фази на ваквите процеси: подготвителна (од месеци до неколку години, со градење на протестна инфраструктура), активна (координирани протести што ескалираат до граѓанска непослушност и заземање на државни згради) и финална (опозицијата формира нови структури и бара меѓународно признание). Како примери ги наведе Хонг Конг, Бангладеш и Индонезија, а како контрапример – Белорусија во 2020 година, каде, според него, Лукашенко спречил таков пресврт со „решителна акција“.

Тука вреди да се застане. Кога една власт – руска, српска или која било балканска – секое незадоволство на улица го опише како странска завера, таа всушност му кажува на сопствениот народ дека неговиот гнев не е вистински, туку режиран од некаде надвор. Тоа е удобна теза за секој што не сака да одговара на прашањето зошто луѓето воопшто излегле на плоштад.

Дали зад протестите има странски прсти или не – тоа е прашање за кое треба докази, не само изјави од Москва. Балканот предобро ја знае играта во која секоја страна го обвинува другиот за „туѓо мешање“, додека вистинските причини за незадоволството – корупција, недоверба, истрошеност – остануваат непрашани. Шојгу зборува за фази на револуција; ретко некој зборува за фазите на тоа како една власт го губи сопствениот народ.