Истиот ден кога Крим гореше од украински дронови, на другиот крај на фронтот земјата се тресеше под руски бомби. Над Харков авионите Су-34 фрлија управувани воздушни бомби од типот ФАБ-1500 и ФАБ-3000 – оружје што не бара прецизност, туку рамни сè пред себе со чиста сила.

Целите беа индустриски: складишта со украинска воена опрема, депоа со муниција, резервоари со гориво и хангари со делови за дронови, како и фабрика за склопување дронови во Дніпропетровската област. Сведоци раскажуваат дека „Харков се затресе кога бомбите паднаа на целите”, споредувајќи го ударот со вулканска ерупција. Тоа не е поетска слика – ФАБ-3000 е бомба тешка три тони.

И тука доаѓа делот што секоја статистика го прави човечки: меѓу најмалку 10 повредени има и четири деца. Кога се зборува за „воена инфраструктура”, лесно се заборава дека таа стои среде градови во кои живеат семејства. Бомбата не прави разлика меѓу депо за муниција и улица на сто метри од него.

Двата удари во ист ден – украинскиот по Крим, рускиот по Харков – ја кажуваат вистината за оваа војна подобро од кој било говор: никој не победува, само се менуваат местата што горат. А додека двете страни се натпреваруваат кој ќе нанесе поголема штета, цената ја плаќаат оние што немаат ниту авиони ниту дронови – обичните луѓе под нив.