Има едно овошје што секое лето лежи на тезгите, а повеќето поминуваат покрај него како да не постои – сплесканата праска, онаа што изгледа како праска згазена одозгора. Шпанците ја викаат „парагваја”, во светот е позната и како праска-крофна, а вистината е дека е потценета токму затоа што изгледа необично. Под таа сплесната кора се крие посладок и помалку кисел вкус од обичната праска.

И покрај името, овошката не доаѓа од Парагвај – таа потекнува од Кина пред илјадници години и преку Патот на свилата стигнала до Европа. Од обичната праска се разликува по сѐ: посплеската форма, помека кадифеста кожа, посочно и повлакнесто месо и послаба киселост. Кој еднаш ќе ја вкуси како што треба, ретко се враќа на тврдата супермаркетска праска.

Изборот е лесен ако знаеш што бараш: малку мека на допир (не тврда, ни кашеста), со сладок мирис и рамномерна боја. Ако е недозреана, остави ја на собна температура еден до три дена; ако е зрела, чувај ја во фрижидер три-четири дена. Толку – не бара ништо повеќе од внимание при купувањето.

А во кујна е поразновидна отколку што мислите. Оди одлично во свежи салати со сирење, ореви и сланина; се пече или се „пече” на скара како додаток на месо; влегува во смутија, пијалоци и коктели; а во десертите блеска во тарти, колачи, сладолед и сорбе. Само неколку идеи: салата со парагваја, свежо сирење и крутони; домашно сорбе; или леден пијалок со јогурт и парче парагваја.

Во време кога сите трчаат по егзотични „супер-храни” со непроносливи имиња и уште понепроносливи цени, една обична сезонска овошка од пазарот прави иста работа – и тоа посочно и поевтино. Понекогаш најдоброто на трпезата не е тоа што патувало пол свет, туку тоа што го прескокнуваме затоа што не изгледа доволно ефектно.