Низа украински градови осамна под напад. Според украински извори, во текот на 26 јуни руски ракети и дронови погодиле повеќе цели низ земјата – но зад тешките наслови и зборовите за „најстрашната ракета”, вистинската слика е многу понејасна отколку што изгледа на прв поглед.

Што всушност се знае? Во Киев, во делот Дарница, избувнал пожар во магацин, а жителите пријавиле остар хемиски мирис; противвоздушната одбрана била активирана. Во Кременчуг наводно е погодена термоелектрана со ракета „Искандер-М”, а се споменува и рафинерија, иако тоа останува непотврдено. Удари се пријавени и во Харков, Суми и Запорожје, каде по напад со дронови избувнал пожар.

А сега делот што таблоидите го прескокнуваат: за наводната употреба на хиперсоничната ракета „Орешник”, за која се пишуваше со најголеми букви, нема потврда. Самиот извештај признава дека „засега нема целосни податоци за жртвите, обемот на штетата и точните погодени објекти”. Со други зборови – многу врева, малку проверени факти.

Ова е образец што Балканот го познава предобро. Секој напад во оваа војна доаѓа завиткан во суперлативи од двете страни: едните слават „историски удар”, другите „целосно одбиен напад”. Вистината обично седи некаде на средина, бледа и недокажана, додека пропагандата трча напред. Кога една ракета станува наслов пред да се потврди дека воопшто полетала, не читаме вест – читаме психолошка војна.

Зад секоја од овие „сензации” има реални луѓе во подруми и реални градови во чад. Тоа е делот што не се менува, без оглед кој извор го пишува текстот. Прашањето што останува е едноставно: колку долго ќе се мери оваа војна во наслови наместо во потврдени факти?