Венецуела се бори со последиците од најсилниот земјотрес што ја погодил оваа земја за повеќе од еден век. Два силни потреси во среда вечер оставија зад себе илјадници мртви, ранети и исчезнати – а часовникот за спасување на оние заробени под урнатините немилосрдно отчукува.

Бројките се застрашувачки. Првиот земјотрес беше со јачина од 7,2 степени, а вториот дури 7,5 – најсилниот во Венецуела од 1900 година наваму. Епицентарот беше близу градот Морон, околу 168 километри западно од Каракас, на мала длабочина што ја направи штетата уништувачка. Засега се потврдени најмалку 235 загинати и над 4.300 ранети, но најтешка е друга бројка: над 50.000 луѓе се водат како исчезнати.

Спасувачите трчаат против она што експертите го нарекуваат „златен прозорец” – првите 48 до 72 часа по земјотресот, периодот во кој најверојатно е луѓето под бетонот сè уште да се пронајдат живи. Но условите се очајни: екипите немаат доволно опрема, а на некои места спасувачите копаат со светло од мобилни телефони. Главниот меѓународен аеродром е затворен поради оштетувања, што ја отежнува и пристигнувањето на помош.

Светот реагира – тимови и помош пристигнуваат од САД, Швајцарија, Мексико, Катар и други земји; Швајцарија испрати 80 специјалисти со кучиња-трагачи и 18 тони опрема, а САД ветија значителна финансиска и логистичка поддршка. Ваквата мобилизација е охрабрувачка, но и потсетник колку зависиме од другите кога природата ќе удри посилно отколку што кој било систем може да издржи.

За читателот на Балканот, оваа трагедија не е толку далечна колку што изгледа на карта. И ние живееме на сеизмички немирно тло; и нашите градови имаат згради што никогаш не биле тестирани од вистински силен потрес. Венецуела денес е сурово прашање упатено кон секоја земја: кога ќе дојде нашиот земјотрес, дали ќе бидеме подготвени – или и ние ќе копаме со светло од телефон?