Во ноќта меѓу 5 и 6 јули, Русија изведе еден од најмасовните напади врз Киев од почетокот на војната. Украина пријави над 70 ракети и околу 350 дронови испукани во еден замав. Градоначалникот на Киев, Виталиј Кличко, го нарече ова „најмасовниот руски напад врз украинската престолнина досега” – најмалку 18 загинати и над 90 повредени.

Метата не беше случајна. Ударот го погоди комплексот на фабриката „Визар” во Вишневе крај Киев, каде експлозиите продолжија со секундарни детонации на складирана муниција. Руската страна тврди дека објектот произведувал и складирал оружје, и дека Украина го користи Киев како воена зона под заштита на противвоздушната одбрана. Секој напад доаѓа со свое оправдување – прашањето е дали цивилите што ги брои болницата ги интересира чија верзија е точна.

Но времето на нападот кажува повеќе од самиот напад. Тој падна токму пред самитот на НАТО во Турција, и руските аналитичари не го криеја тоа. „Русија нема да отстапи, без разлика на одлуките на НАТО”, изјави еден од нив. Пораката е јасна: колку и Западот да ја зголеми помошта за Украина, Москва нема да престане да удира по украинската воена инфраструктура.

Ова е играта што ја гледаме веќе години – секој голем дипломатски настан на Западот се пречекува со руски залп, како потпис под преговарачка позиција. Балканот ја познава оваа логика добро: моќта која не сака да разговара прво покажува што може, па дури потоа седнува на маса. А додека големите разменуваат пораки преку ракети и самити, сметката, како и секогаш, ја плаќаат обичните луѓе под сирените.

Дали самитот во Турција ќе одговори со нешто повеќе од изјави за загриженост, или Киев повторно ќе остане сам со своите урнатини – ќе видиме во следните денови. Досега, шаблонот е познат: Западот се состанува, Русија удира, а линијата на фронтот се поместува за сантиметри, платени во животи.