Половина од ланскиот ориз сè уште стои по амбарите – непродаден, а новата жетва тропа на врата. Оризопроизводителите се оставени во неизвесност, без организиран откуп и без најавена цена за оваа сезона. За една од најтешките земјоделски култури во земјава, тоа не е застој – тоа е тивок колапс.

Бројките се немилосрдни. Откупната цена на оризовата арпа се движи меѓу 18 и 20 денари за килограм – најниско ниво во последните 10 години – додека производната цена е околу 25 денари. Значи земјоделецот работи со чиста загуба. А во исто време, белиот ориз во продавниците чини од 120 до 150 денари. Некаде меѓу нивата и рафтот, некој заработува – но тоа не е човекот што го посеал.

Од Владата велат дека веќе е исплатена интервентна исплата од околу 50 милиони денари кон оризопроизводителите. Од опозицијата тврдат дека тоа е крпеж, а не решение – нема најава за откупни цени ниту за субвенции за оризот што се произведува сега. И додека политичарите си ги префрлаат бројките, земјоделецот гледа како родот му скапува во амбар што не е направен да чува жито со месеци.

Ова е приказна што се повторува кај секоја култура во земјава – грозје, тутун, домати, а сега ориз. Некој вети откуп, некој доцни со субвенција, а на крајот селанецот останува со полн амбар и празен џеб. Прашањето не е дали ќе има уште една интервентна исплата пред избори. Прашањето е кога ќе имаме систем во кој оној што произведува храна нема да биде последен на редот да заработи од неа. Затоа што без него – нема ни ориз, ни грозје, ни трпеза.