Додека Македонија со години стои во чекалната на ЕУ, соседна Албанија прави чекор што боли да се гледа однадвор – на 14 јули, во Брисел, официјално ги затвора првите три поглавја од преговорите за членство.

Станува збор за поглавјата 25 (Наука и истражување), 26 (Образование и култура) и 30 (Надворешни односи), чие привремено затворање го одобри Комитетот на постојани претставници на ЕУ. Премиерот Еди Рама тоа го нарече момент што „официјално го означува почетокот на преговорите”.

Рама не пропушти да им возврати на критичарите дома: „Тие велеа дека преговорите се блокирани… нашиот збор е работа”, додека противниците, како што рече, се потпираат на „празни зборови”. Албанија, според неговите бројки, отвори дури 28 поглавја за 11 месеци – темпо што го нарекува „апсолутен рекорд”.

За нас, ова е потешка вест отколку што изгледа. Македонија ја чека ЕУ подолго од Албанија, помина низ преименување на државата, спорови со соседите и безброј ветувања дека „следната година почнуваме”. А сега гледаме како земја што тргна подоцна нè престигнува и веќе затвора поглавја, додека ние сè уште расправаме за уставни измени и вета.

Прашањето не е зошто на Албанија ѝ оди – туку зошто нам не ни оди. Дали проблемот е само во соседите што нè блокираат, или и во тоа што дома пет-шест години губиме на внатрешни пресметки наместо на реформи? Албанскиот пример не е причина за завист, туку огледало во кое вреди да се погледнеме – што прават тие поинаку, а ние сè уште не сакаме да го научиме?